خرید فایل پایان نامه : بررسی حقوقی جرم اعتیاد با توجه به قانون اصلاحی قانون مبارزه با مواد مخدر سال 1389

بررسی در قوانین کشور بیانگر این مطلب می­باشد که در هر دوره قوانینی وضع می­گردد که با توجه به نوع جرایم، پیچیدگی جرایم، میزان کیفر، وضعیت جامعه و… دارای مزایا و معایبی می­باشد و با گذشت زمان و پیشرفت جوامع بشری و تغییر در نوع جرایم، خلاءهای قانونی در برخورد با جرایم جدید احساس می­شود ودر اینجاست که قانون­گذار بایستی با وضع قوانین جدید یا اصلاح یا الحاق موادی به قوانین قبلی این نقص را بر طرف نماید، که به نظر نگارنده قانون سال 1389 از این امر مستثنی نمی­باشد و دارای مزایا و معایبی می­باشد که در این مبحث به بیان نقاط قوت و ضعف این قانون که در حال حاضر لازم و الاجرا می­باشد می­پردازیم.

 

گفتار اول : امتیازات قانون

قانون 1389 نسبت به سایر قوانین مبارزه با مواد مخدر دارای مزایا و ویژگی­هایی به شرح ذیل می­باشد:

 

بند اول ـ اهمیت به روان گردان‌ها­

تمایل بشر برای به دست آوردن حداکثر لذّت و موج لذت‌گرایی در جوامع انسانی باعث گردیده تا انسان‌ها به هر ماده‌ای که در آن لذّت دو چندان وجود داشته باشد و لحظه‌ای آنها را از واقعیات دور کند تمایل فراوانی نشان دهند.[1]

مواد صنعتی جدید به علت ترکیبات شیمیایی که دارند، سیستم اعصاب مرکزی را تحریک کرده و باعث بروز نوعی تشنج و حرکات غیر قابل کنترل به همراه تعریق، گشادی مردمک چشم و در مجموع کنش‌های شدید رفتاری باعث نوعی شادی لحظه‌ای می‌شوند.[2]

گزارش سالانه دفتر ملل متحد برای مواد مخدر و جرم (UNODC) نشان می‌دهد که تعداد افرادی که حداقل یک بار در سال 2009 مواد مخدر غیر قانونی مصرف کرده‌اند، بین 149 تا 272 میلیون نفر است. این رقم نشانگر 3/3 الی 6/1 درصد از کل جمعیت جهان در گروه سنی 64-15 سال است.

حشیش که با فاصله‌ی زیاد پرمصرف‌ترین ماده مخدر غیر قانونی است، بین 125 میلیون تا 230 میلیون مصرف‌کننده در سراسر جهان در سال 2009 را به خود اختصاص داده است. پس از حشیش به لحاظ میزان شیوع، آمفتامین‌ها از نوع محرک (متامفتامین، آمفتامین و اکستاسی) بیشترین مصرف را دارند.[3]

بنابراین طی این آمار در سال 2011، دومین ماده پرمصرف دنیا، آمفتامین‌ها هستند که جای موادی مانند تریاک و هرویین را در رتبه‌ی مصرف گرفته‌اند. هم اکنون مواد روان‌گردان صناعی با بیش از 250 نام تجاری فریبنده و در اشکال گوناگون حتی در بسته‌بندی‌های شکلات، آدامس، بوگیر دهان و… به بازارهای زیرزمینی عرضه می‌شوند که بر اثر دسترسی آسان و مصرف سهل‌تر آنها، باعث تغییر الگوی مصرف از مواد مخدر سنتی کم‌خطر به مواد مخدر صناعی پرخطر و پایین آمدن سن سوء مصرف‌کنندگان شده، نگرانی‌های زیادی را ایجاد کرده است.

این تغییر الگوی مصرف، عللی دارد که به طور مختصر ذکر می‌شود.

1- محرک‌ها از قبیل آمفتامین‌ها و متامفتامین‌ها و مواد مشابه اکستاسی که در واقع گروهی از مواد اعتیاد‌زای صنعتی محسوب می‌شوند، هر چند پیشینه‌ی طولانی در فرهنگ مواد اعتیادزا ندارند اما امروز با سرعتی باورنکردنی در حال فراگیر شدن هستند. حتی در الگوی مصرف برخی از کشورها، مواد اعتیادزای صنعتی پیشاپیش سایر مواد اعتیادآور مورد تقاضا هستند و یکی از دلایل آن، سهولت استفاده از این مواد است، مصرف این گونه مواد اعتیادزا نیاز به ادوات مصرف سایر مواد ندارد. از طرفی موانع فرهنگی موجود در مقابل مصرف چند عدد قرص در خیلی از خانواده‌ها و جوامع، چندان خطرناک به نظر نمی‌رسد.[4] این نوع مواد، بیشتر به صورت قرص و پودر هستند و بنابراین در خیلی از خانواده‌ها مصرف آن، مانند مصرف قرص‌های آرام‌بخش و یا مسکن تلقی می‌شود که این امر نیاز به آموزش درست دارد.

 

خرید و دانلود فایل:

متن کامل پایان نامه با فرمت ورد (docx ):

بررسی حقوقی جرم اعتیاد با توجه به قانون اصلاحی قانون مبارزه با مواد مخدر سال 1389

2- افزایش استرس در جامعه میان جوانان و نبود خدمات رفاهی مناسب نسبت داد که، در نتیجه باعث مصرف این نوع مواد در جمع‌های دوستانه برای ایجاد لحظاتی شاد و بدون استرس و جدا شدن از واقعیات می‌شود. علت بعدی را می‌توان، نحوه‌ی مبارزه با این پدیده دانست. به عبارتی مبارزه با مواد اعتیادزای صنعتی نیازمند شیوه‌های خاص فرهنگی و مقابله‌ای است. امکانات فرهنگی جامعه عمدتاً متمرکز به مواد اعتیادآوری است که همه حداقل با نام و اثرات آن آشنا هستند. مانند تریاک، هروئین و مرفین، بنابراین چه بسا جوانانی که به دلیل فقدان اطلاع‌رسانی درست و آگاهی‌بخشی صحیح، مصرف این مواد را نه تنها مضرّ بلکه مفید تلقی می‌کنند.

3- دلیل بعدی که شاید یکی از مهم‌ترین دلایل باشد، مبارزه قهریه و امکانات آن است که بیشتر متمرکز و مناسب برای این مواد نیست، چرا که اولاً حمل و انتقال مواد اعتیادزای صنعتی همانند مواد سنتی نیاز به تشکیلات و ابزار و ادوات پیچیده ندارد، ثانیاً بخشی از این مواد در داخل و البته با کیفیتی بسیار پایین تولید می‌شود و به عبارتی فاصله‌ی میان تولید و مصرف در مواد اعتیادآور صنعتی بسیار کوتاه شده است. حال آن که امکانات مبارزاتی کنونی برای جلوگیری از ورود و یا حمل و نقل این نوع مواد آنچنان پیشرفته و مؤثر نیستند و عدم توانایی در مبارزه با آن را به همراه دارد. اما کاهش قیمت مواد روان‌گردان صنعتی، زمینه‌ی افزایش شیوع مصرف این مواد را تسهیل کرده است.[5]

4- و آخرین موردی را که می‌توان ذکر کرد نشئگی طولانی و فوری پس از مصرف و حجم اندک برای هر بار مصرف و فاقد بو و دود و علایم بودن حین مصرف[6] و همچنین کمبود معنویات در زندگی و سست‌ عنصر بودن افراد، باعث تمایل روزافزون به این مواد شده است.

با توجه به مطالبی که آورده شد نیاز مبرم به قانونی که این مواد را تحت شمول قرار دهد و شدیداً از آن حمایت کند احساس شده بود، در حالی که تنها قانون ما در این زمینه قانون مواد روان‌گردان 1354 بود که آن هم اعتیاد به این مواد را مورد توجه قرار نداده بود. اما در قانون اصلاحی 1389 به طور جداگانه فهرست جدیدی از این مواد که دارای به روزترین اسامی این مواد است در ستاد مبارزه با مواد مخدر، در حال طراحی است که جابه‌جایی بعضی از مواد در گروه‌های چهارگانه‌ی گذشته حاصل آن است. البته این فهرست هنوز به تصویب مجلس نرسیده است.

در مورد اصطلاح روان‌گردان صنعتی غیر دارویی، که در دوره‌های قانون‌گذاری ایران، برای اولین بار استفاده شده است، قانون‌گذار تعریفی ارائه نداده است ولی به نظر می‌رسد مواد روان‌گردان صنعتی غیر دارویی موادی است که، حاوی ترکیبات صنعتی هستند و موارد استفاده آن در غیر موارد پزشکی و دارویی است، در حالی که تأثیرات روان‌گردانی دارد، نظیر LSD یا اکستاسی که موارد استفاده‌ی زیادی در بین جوانان به خصوص در پارتی‌های شبانه دارد.

اما قانونگذار در اقدامی مثبت، صراحتاً اعتیاد به این نوع مواد را نیز مشمول حکم خود قرار داده است تا همان اقداماتی که در مورد مواد مخدر معمول می‌شود نیز شامل حال این نوع مواد هم بشود.

بنابراین از آنجایی که طبق آمار، اعتیاد به این مواد میان افراد جامعه به طور فزاینده‌ای افزایش یافته است و در نتیجه تغییرات خلقی که در اثر مصرف آن به وجود می‌آید و در پی آن جرایمی هم به وقوع می‌پیوندد، نیاز به قانونی که صریحاً مصرف این نوع مواد و در نتیجه مبارزه‌ی با آن را تحت حمایت قرار دهد، احساس می‌شد بنابراین می‌توان این اقدام قانون‌گذار را اولین قدم در راه مبارزه‌ی مؤثر با این مواد و اعتیاد به آن دانست.

-[1] خلیلی، فهیمه، ص62.

-[2] آبادنیسکی، هوارد، منبع پیشین، ص17.

[3]-  خلیلی، فهیمه، منبع پیشین، ص 63.

[4]- همان.

[5]- همان. ص 64.

-[6] آبادنیسکی، هوارد،  منبع پیشین، ص17.