دانلود پایان نامه ارشد: شاخص های ورشکستگی-ارتباط بین حسابداری محافظه کارانه وبحران مالی

شاخص های ورشکستگی

جونا آیابئی[1] نیز شاخص های نشان دهنده ی ورشکستگی (وضع وخیم مالی) شرکت را به صورت زیر تقسیم کرده است:

  1. کاهش سود نقدی: اگر در طی زمان سود نقدی شرکت رو به کاهش مستمر باشد، این امر را می توان نشانه ای برای ورشکستگی تلقی کرد.
  2. بستن کارخانه ها یا شعبه های شرکت
  3. زیان ها: زیان های عملیاتی منجر به ناتوانی از پرداخت سودهای نقدی یا افزایش سرمایه گذاری می شود. این امر شرکت را به سوی ورشکستگی سوق می دهد.
  4. زیاد بودن فصول کم کاری و توقف عملیات
  5. استعفای مدیران ارشد: مدیران ارشد یک سازمان در جایگاهی هستند که می توانند عملکرد بعدی سازمان را ببینند. بنابراین، آنها می توانند زودتر استعفا دهند و به شرکت هایی که پتانسیل بهتری برای مقاومت در برابر ناملایمات اقتصادی دارند بروند. این استعفا می تواند یک نشانه عملکرد ضعف باشد.

2-9-2-6-افت قیمت سهام

قیمت های سهام نشان دهنده ی ارزشی هستند که بازار برای شرکت قائل است. بی ثباتی و کاهش قیمت سهام ممکن است منجر به ترک شرکت از سوی سهامداران با فروش سهام گردد و اعتباردهندگان نیز عملکرد شرکت را با قیمت سهام آن ارزیابی می کنند.

2-9-2-7 هزینه های ورشکستگی

در یک طبقه بندی هزینه های مرتبط ورشکستگی به 4 دسته طبقه بندی می شوند:

  1. هزینه های واقعی که به علت توقیف اموال شرکت تحلیل شده است.
  2. هزینه های واقعی که مستقیماً توسط طلبکاران تحمیل شده و توسط خود شرکت ورشکسته پرداخت شده است.

    دانلود پایان نامه : ارتباط بین حسابداری محافظه کارانه وبحران مالی در شرکتهای پذیرفته شده در بورس

    مقاله :

    SID.ir | محافظه کاری حسابداری و بحران مالی

  3. زیان شرکت های توقیف شده که توسط سود سایر نهادها خنثی شده است.
  4. هزینه های واقعی که توسط سمت هایی بیش از شرکت توقیف شده یا مدعیان آن تحمیل شده است.

هزینه های دسته ی 1 و 2 و3 مربوط به مدعیان هستند؛ در حالیکه دسته های 1 و 2 و 4 به جامعه ارتباط دارند. هزینه های مستقیم مقابله با ورشکستگی بیشتر به شکل دستمزدهایی است که به متخصصان (به ویژه حقوقدانان و حسابداران) پرداخت می شود. با در نطر گرفتن تمام موارد، هزینه های ورشکستگی بسیار بالاست. بعلاوه، ورشکستگی فقط برای شرکت هایی رخ می دهد که بدهی دارند. هیچ وقت شرکت های بدون بدهی برشکست نشده اند.

بنابراین، تأمین مالی بیشتر از طریق دهی و مخارج ثابت مالی بزرگتر، باعث می شود که با کاهش در آیدات، احتمال ورشکستگی افزایش یابد؛ و از این رو، کاهش ارزش به سبب هزینه های مرتبط با ورشکستگی احتمال بروز بیشتری یابد. افزایش احتمال ورشکستگی ارزش جاری شرکت را کاهش می دهد و هزینه سرمایه آن را افزایش می دهد.

2-10- مراحل ورشکستگی

نیوتن (1998) مراحل نامطلوب شدن وضع مالی شرکت را به دوره نهفتگی، کسری وجه نقد، نبود قدرت پرداخت دیون مالی یا تجاری، نبود قدرت پرداخت دیون کامل و در نهایت، ورشکستگی تقسیم کرد. گرچه اغلب ورشکستگی ها از این مراحل پیروی می کنند، اما برخی از شرکت ها ممکن است بدون طی همه مراحل به ورشکستگی کامل برسند.

کسری وجه نقد
نبود پرداخت دیون کامل
ورشکستگی
دوره نهفتگی
نبود قدرت پرداخت دیون مالی یا تجاری

 

وضعیت واحد تجاری به طور ناگهانی و غیر منتظره منجر به ورشکستگی نمی شود. در مرحله نهفتگی ممکن است یک یا چند وضعیت نامطلوب به طور پنهانی برای واحد تجاری وجود داشته باشد بدون اینکه فوراً قابل شناسایی باشد. مثلاً تغییر در تقاضای تولید، استمرار در افزایش هزینه های سربار، منسوخ شدن روش های تولید و . . . از این عوامل هستند. اغلب در دوره نهفتگی است که زیان اقتصادی رخ می دهد، بازده دارایی ها سقوط می کند. بهترین وضع برای شرکت این است که مشکل در همین مرحله کشف شود. مسأله ی دوم اینکه راه حل های آسانتری که در این مرحله مؤثر است در مراحل بعد پاسخگو نخواهد بود، و نکته ی سوم، اگر مشکل در این مرحله کشف و رفع گردد، اعتماد عمومی دستخوش تزلزل نخواهد شد. برطرف کردن مشکل در مراحل بعدی باعث کاهش اعتماد عمومی به شرکت می شود و در نتیجه دسترسی به وجوه دشوارتر می گردد و شاید شرکت ناچار به رد پروژه های سودآور شود. مرحله کسری نقد وقتی شروع می شود که برای اولین بار یک واحد تجاری برای ایفای تعهدات جاری یا نیاز فوری، دسترسی به وجه نقد نداشته باشد. گرچه چند برابر نیازش ممکن است دارایی های فیزیکی داشته و سابقه سودآوری کافی نیز داشته باشد. مسأله اینجاست که دارایی ها به قدر کافی قابل نقد شدن نیستند و سرمایه حبس شده است. در مرحله نبود پرداخت دیون مالی یا تجاری، شرکت هنوز قادر به تحصیل وجه کافی از کانال های مصرف است. مدیریت ابزارهای مناسب را دارد. مثلاً استفاده از افراد حرفه ای مالی یا تجاری، کمیته اعتباردهنده و تجدید ساختار و تکنیک های تأمین مالی، از طریق این روش ها هنوز هم می توان مشکل را در این مرحله شناسایی و برطرف کرد. در مرحله نبود قدرت پرداخت دیون کامل، واضح است که دیگر شرکت رو به نابودی رفته است. کل بدهی ها از ارزش دارایی های شرکت فزونی دارد و شرکت دیگر نمی تواند از ورشکستگی کامل خود اجتناب کند.

[1] J.ayabei