مقاله با موضوع اثرات نامطلوب و علف های هرز

دانلود پایان نامه

بیشتر نباتات علوفه‌ای گرامینه در مراحل اولیه رشد حساس و ظریف هستند و بایستی با فراهم نمودن شرایط مناسب جوانه زدن آنها مهیا نمود. برای استفاده از حداکثر رطوبت زمستانه باید این نباتات را در پاییز کشت نمود تا بتوانند از سرمای زمستانه به نحو احسن استفاده نماید. البته باید زمان کشت پاییزه را در مناطق سرد طوری انتخاب نمود که گیاه قبل از فرا رسیدن یخبندان رشد کافی کرده باشد کشت کرپه در پاییز موجب می شود تا بذر جوانه نزده تا اوایل بهار در خاک سالم باقی بماند این گیاه را می توان به طریق دست پاش و یا ردیفی کشت نمود، جهت تولید علوفه خشک و احداث چراگاه باید از بذرپاشی یا ردیف کاری با فاصله خطوط نزدیک استفاده شود. عمق بذر در خاک نباید از 1 تا 2 سانتی متر بیشتر باشد در خاکهای سنگین معمولاً در عمق یک سانتی متری و در خاک های سبک کمی عمیق تر بین 1 تا 5/2 سانتی متر کاشته می شود. جهت تولید بذر باید این گیاه را در خطوط دور از یکدیگر (60 تا 100 سانتی متر) کشت نمود (کریمی، 1369).

تصویر 2-2: جمعیت علف گندمی (Agropyon elangatum)
2-1-2 اهداف اصلاحی گراس ها:
در اصلاح گیاهان علوفه ای، اهداف متفاوتی با توجه به نوع گونه، منطقه تولید و نحوه بهره برداری از علوفه لحاظ می شود. هدف کلی از اصلاح نباتات علوفه ای توسعه واریته‌های جدید با تولید بیشتر و کیفیت بهتر تحت شرایط موجود محیطی است. در برنامه‌های اصلاحی، صفات مفید شناسایی می شوند تا بتوان از تجمع آنها گیاه مطلوبی را تولید نمود. لیکن این گونه اطلاعات که بتواند تولید را بالا برده و یا میزان موفقیت را تعیین کند برای اکثر نباتات علوفه ای در دست نیست. در بعضی حالات صفات معینی که به تولید محصول یا کیفیت مربوط نیستند، ممکن است در یک واریته جدید مطلوب باشند و یا در واقع ممکن است هدف اصلی اصلاح نباتات باشند. مثلاً در نباتات علوفه ای یکساله که در امر لی‌فارمینگ مورد استفاده قرار می گیرند، توانایی تکثیر مجدد (زادآوری) به سختی پوسته بذر بستگی دارد. چنانچه گونه مطلوبی دارای درصد زیادی پوسته بذر نرم باشد، برنامه اصلحی طوری طراحی می شود که با انجام گزینش درصد بذور دارای پوسته سخت افزایش یابد. در این حالت تولید علوفه با توجه به سختی بذر معیار درجه دو خواهد بود. یکی دیگر از مشکلات اصلاح گیاهان علوفه ای این است که برخلاف سایر گیاهان زراعی کارهای تیمی بندرت در آن صورت می گیرد و به همین جهت فعالیت های اصلاحی و تحقیقات بر روی گیاهان علوفه ای نسبت به سایر بخش های زراعی پیشرفت کمتری داشته است معیارهای عمده ای که در خلال برنامه‌های اصلاح نباتات علوفه ای مورد بحث قرار می گیرند به قرار زیر هستند:
2-1-2-1 افزایش عملکرد علوفه:
بعنوان هدف اصلی اصلاح گراس ها و لگوم ها می‌باشد زیرا افزایش عملکرد موجب افزایش قابلی رقابت گیاه با گونه‌های دیگر می شود و از هجوم علف های هرز به مزرعه کاسته خواهد شد و از طرفی از تغییرات در ترکیب پوشش چراگاه نیز جلوگیری خواهد نمود.
2-1-2-2 ویگور گیاه:
عنوان مهمترین صفت که عملکرد علوفه، رشد مجدد و مقاومت به استرس های محیطی و تولید بذر را تحت تاثیر قرار می دهد در گیاهان علوفه ای اصلاح ویگور اهمیت فراوانی دارد. در حقیقت ویگور در گونه‌های زراعی به استعداد گیاه برای تولید بیوماس در یک دوره مشخص اطلاق می شود. ویگور در گیاهان وحشی می تواند زادآوری گیاه باشد. در برخی منابع ویگور به دیر زیستی گیاه Persistency تعریف شده و با کاهش تراکم پنجه در طول زمان و کاهش طول عمر گیاه همراه است و به صورت مشاهده ای اندازه گیری می شود (جعفری و همکاران 1379). گراس ها با پنجه‌های جدید گسترش می‌یابند. پنجه ها به دو دسته رویشی و زایشی تقسیم می شوند. پنجه‌های زایشی بعد از تولید بذر از بین می روند. بنابراین هر چه نسبت پنجه‌های رویشی به زایشی بیشتر باشد و سرعت تولید پنجه‌های جدید بیشتر باشد. بعنوان صفت مطلوب تلقی خواهد شد (جعفری و همکاران 1379).
2-1-2-3 اصلاح کیفیت علوفه:
افزایش قابلیت جذب انرژی یکی از اهداف مهم در اصلاح گراس ها است. زیرا گراس ها نمی توانند انرژی مورد نیاز دام ها را به تنهایی تامین نمایند و به همین جهت دامداران مواد کنسانتره اضافی به دام ها می دهند. با توجه به گران بودن مواد کنسانتره لازم است انرژی گراس ها را از طریق افزایش درصد قابلیت هضم ماده خشک افزایش داد. Corbett و Wheeler (1989) و Smith و همکاران (1979) در یک تحقیق جامع با پرسش از کلیه محققین اصلاح گیاهان علوفه ای در اقصی نقاط جهان، صفات مؤثر در کیفیت گراس ها و لگوم های علوفه ای، برای افزایش تولید فرآورده‌های گوشتی، لبنی به ترتیب اهمیت رتبه بندی کرده اند و دو صفت قابلیت هضم و صرعت هضم علوفه را بعنوان مهمترین صفات برای افزایش فرآورده‌های دامی شناخته شده اند.
2-1-2-4 افزایش نسبت برگ به ساقه:
افزایش نسبت برگ به ساقه موجب خوش خوراکی و افزایش درصد قابلیت هضم علوفه می شود ولی ممکن است سبب کاهش مقاومت به بیماری ها شود.
2-1-2-5 افزایش خوش خوراکی:
علوفه نیز مهم است. گونه‌های تتراپلوئید دارای خوش خوراکی بیشتری هستند. برای تعیین خوشخوراکی گراس ها می توان از آزمایشات چرای مستقیم دام و یا از خرگوش و حشرات استفاده کرد. یکی از روش های ساده تخمین خوشخوراکی کشیدن برگ گراس ها بین لب ها است.
2-1-2-6 افزایش جذب اختیاری:
از سایر صفات مهم کیفی می توان به میزان جذب اختیاری Intake اشاره کرد. افزایش جذب اختیاری عبور علوفه از شکمبه دام را تسریع می کند و دام علوفه بیشتری مصرف می نماید. بنابراین سرعت هضم می تواند بعنوان معیاری برای مقدار جذب اختیاری باشد. در بین گونه ها و ارقام گراس ها و لگوم ها برای این صفت تنوع قابل ملاحظه ای وجود دارد. اما اندازه گیری آن مشکل است.
2-1-2-7 کاهش مواد ضد کیفیت:
حذف یا کاهش مواد ضد کیفیت Anti Nutritional Factors مثل ساپونین در یونجه نیز مهم هستند البته کاهش این مواد ممکن است اثرات نامطلوبی بر کاهش مقاومت به بیماری ها داشته باشند و با بروز بیماری های قارچی قابلیت جذب اختیاری علوفه را کاهش دهند.