مقاله با موضوع گیاه شناسی و مواد غذایی

دانلود پایان نامه

البته همه گراس ها این سه مرحله را ندارند. برخی از گونه ها مانند علف باغ، فستوکا، تیموئی، و چچم چندساله دارای مرحله جوانه ای هستند. افزایش دمای شبانه برای تشکیل گل در گراسهای روز کوتاه مساعد است، اما ممکن است مانع تشکیل گل در گیاهان روز بلند شود (Leithead و همکاران، 1971)
1-3-4 بذر و میوه:
در مورد گراس‌های علوفه ای، آنجه به لحاظ تجاری، بذر خوانده می شود. در حقیقت نوعی میوه و یا تخمدان رسیده به نام گندمه می‌باشد که لما و پالئا محصور شده است (Rogler و همکاران، 1961).


در گراس‌ها سیستم های متنوعی از تکثیر وجود دارد که از سیستم آپومیکسی (بکرزایی) گرفته تا جنسیت کامل متغییر می باشند. در حالیکه بسیاری از گونه‌های دایمی آن دگر بارور بوده و اگر با اندام نر خود تلقیح شوند عقیم می مانند بهر حال استثناهای زیادی از این قاعده وجود دارد که مربوط به اثرات متقابل ژنوتیپ و محیط می گردد. با این حال تعدادی از جنس گراسها دو پایه اند و دارای پایه‌های نر و ماده مجزا از هم می باشند، در حالیکه جنس های دیگر از آنها بصورت ماده تک پایه همراه با گل های ماده و هرمافرودیت روی یک پایه می باشند.
فرابر (پریکارپ) یا لایه پوشش خارجی بذر دیواره تخمدان را تشکیل میدهد. در گراسها، بذر هنگامی تشکیل می شود که میوه پس از بارورشدن شروع به رشد و رسیدن می کند. در همین حال، پوسته دانه با دیواره تخمدان گندمه در حال رشد یکی می شود. گندمه حامی آندوسپرم می‌باشد که محل اندوختن مواد ذخیره ای غذایی است که جنین به هنگام جوانه زنی آنها را جذب می کند. جنین دارای ریشه چه و جوانه ابتدایی است (Hitchcock، 1951).
1-4 مشخصات گیاه شناسی Agropyrun elongatum
گیاه Agropyron Elongatum هم مثل سایر آگروپیرون‌ها دو سیستم ریشه ای الیافی دارد: ریشه ای جنینی که رویان آن را بوجود می آورد دارای انشعابات زیاد اما عمر کوتاه می‌باشد. در طول ماههای اولیه رشد گیاه بوجود می آیند و پس از آن ناپدید می شوند. و دیگری ریشه ثانویه یا نابجا می‌باشد که از توسعه گره‌های پایین هر پنجه ایجاد می شوند. این ریشه تنها سیستم پس از رشد گیاه می‌باشد، ریشه الیافی گیاه Ag.elongatum در خاکهای شور و قلیایی تا عمق 3.5 متری نیز گسترش یافته است (Duke، 1983). ارتفاع ساقه در Ag.elongatum سنبله ای بزرگ است به طول برگ 50-8 سانتی متر. و پهنای آن 10-2.5 سانتی متر است (Alker، 1977).
گل آذین درگیاه Ag.elongatum سنبله ای بزرگ است به طول 12 تا 25 سانتیمتر است و دارای 5تا 11 گلچه است. سنبلکها غالباً بر می گردد و روی هم نمی افتد. پوشینک در بالا شکل مربعی دارد و بذر بزرگ است. استقرار این گیاه به کندی صورت می گیرد. دگرگشنی بسیار بالا باعث ایجاد قابلیت تغییرات گسترده در گیاه، مانند تولید انواع سنبله و یا ساقه‌های متفاوت می گردد (حیدری شریف‌آباد و دری، 1382). میوه گندمی دوکی شکل کشیده و در انتها دارای زائده مودار و ناف به بلندی دانه است (دزفولی، 1376).

فصل دوم
بررسی منابع
2-1 مروری بر منابع
2- 1-1 گونه های مهم گندمی و نیازهای اکولوژی آنها
علف گندمی ها (Agropyrom spp) عموماً گیاهانی هستند که دارای رشد در فصل سرد می باشند. در مقایسه با سایر گراس ها، نهال‌های این گیاه نازک و حساس می باشند(تصویر 2-1). بنابراین نیاز به شرایط مناسب برای سبز شدن و رویش اولیه دارند. کشت بذر با کیفیت خوب، انتخاب گونه‌های سازگار، زمان مناسب کاشت، آماده کردن بستر بذر مناسب و توجه دقیق بعد از سبز شدن، موجب استقرار موفقیت آمیز آنها می شود در صورت کفایت رطوبت محیط، در بسیاری از مناطق، اوایل پاییز موقع مناسب کشت بذر در این گونه هاست. زیرا تا رسیدن سرمای زمستان، دانه رستها از رشد مناسبی برخوردار شده و خطری از سرمای زمستانه برای آنها بوجود نمی آید. در بعضی مواقع بذر را در آخر پاییز می کارند تا بذر پس از رفع سرما و یخبندان در اوائل بهار جوانه زده و در فصل رویش دانه رستها مستقر گردند. کشت بذر در اوایل بهار بسته به مکانهای مختلف امکان پذیر است. وجود بستر بذر در زمینی که کلش غلات پاک شده است، روش مناسب دیگری برای بذرکاری در اوایل پاییز است. بذر این گونه ها باید سطحی کشت شود. در خاکهای سنگین عمق کشت نباید از 2 سانتی متر تجاوز کند. در خاک های سبک، عمق بذرکاری نباید بیش از 8/3 سانتی متر باشد. در صورت امکان بذر باید با دستگاه بذر کار در خاک قرار گیرد. میزان بذر مصرفی بسته به گونه منطقه، محل کشت، کیفیت بذر و روش کشت متفاوت است. کشت ردیفی هم در شرایط خشک و هم در شرایط آبی، بذر زیاد تر و با کیفیت بهتری تولید می کند. کشت گونه هایی که فرم چمنی دارند، در اغلب موانع، به صورت ردیفی مشکل است ولی با فراهم بودن رطوبت کافی و استفاده از کود در شرایط کشت متراکم محصول رضایت بخشی تولید می کند. مصرف کودهای ازته و فسفر به نیاز و نوع خاک فرق می کند. میزان بذر مصرفی در Ag.elongatum معمولاً بین 9-13 کیلوگرم در هکتار است (Duke، 1983)
اغلب علف گندمی‌ها دارای تولید بذر مناسبی هستند. تحت شرایط مناسب، عملیات کاشت، داشت، برداشت و بوجاری با ماشین آلات صورت می گیرد. تولید بذر تحت شرایط دیم قدری نامطمئن است، ولی تحت شرایط فاریاب، محصول قابل ملاحظه ای از حیث علوفه و بذر به دست می آید. کولتیوار Orbit میزان تولید بذر آن بیشتر از دیگر کولتیوارها است (Alkar 1977).

تصویر 2-1: تصویری از گونه علف گندمی (Agropyon elangatum)
بطورکلی علف گندمی ها دگرگشن هستند. اما بطور کامل خود نابارور نیستند. گونه Ag.trachycalum به مقدار زیاد خود خودگشن است، لذا مقدار زیادی هیبرید از آمیزش بین آنها بوجود می آید. آمیزش‌های موفقیت آمیزی بین گونه‌های Agropyron از قبیل Ag.elongatum و Ag.intermedium و Ag.trichophorum با اکوتیپ های مختلف گندم انجام شده است. از طرف دیگر آمیزش‌هایی از علف‌گندمی با چاودار زراعی (Secale cereale) گزارش شده است. سایر گراس ها که هم می توانند به صورت طبیعی و هم به صورت مصنوعی با علف گندمی آمیزش حاصل نمایند. گونه هایی از جنس های Sitanion، Elymus، Hordem می باشند. تا کنون بجز تعدادی هیبریداسیون طبیعی بین گونه‌های و Ag.intermedium و Ag.trichophorum و نیز در بین واریته‌های Ag.cristatum انجام شده، هیچ هیبرید دیگری که ارزش اگرونومیکی داشته باشند، از عملیات هیبریداسیون بین جنس ها و نیز گونه‌های یک جنس به دست نیامده است.
گونه Ag.elongatum ویژه نواحی نسبتاً سرد است این گیاه به علت ذخیره مواد غذایی ریشه قادر است در مقابل خشکی و عوامل نامساعد مقاومت نماید. ریشه این گیاه تا عمق 350 سانتی متری در زمین نفوذ می کند. در فصل زمستان به خواب رفته بنابراین در مقابل یخبندان ها و سرما خود را حفظ می نماید و در بهار با مساعد شدن شرایط هوایی و رطوبت در بهار رشد خود را از سر می گیرد. در مقابل خشکی حساسیت ویژه ای ندارد موارد استفاده این گیاه برای احداث چراگاه علوفه خشک وحفاظت خاک استفاده می شود این گونه در انواع خاک های حاصلخیز، خاک های شور، خاکهای قلیایی و باتلاقی به عمل می آید.