مقاله رایگان درمورد سبک های پردازش هویت و سبک دلبستگی

دانلود پایان نامه

نتایج مندرج در جدول (4-5) نشان می‏دهد که سبک دلبستگی و سبک های پردازش هویت اثر معناداری بر ترس از صمیمیت در پسران داشته است (001/0P<، 65/10=F). نتایج تحلیل رگرسیون نشان می‏دهد که زیر مقیاس نزدیک بودن (001/0P<، 43/0- =β) به صورت منفی و معنادار ترس از صمیمیت را در پسران پیش‏بینی می‏کند اما زیرمقیاس‏های وابستگی و اضطرابی و نیز سبک های پردازش هویت، نتوانسته اند به صورت معناداری ترس از صمیمیت را در پسران پیش بینی کنند. لازم به ذکر است که مجموع متغیر های پیش بین، 31 درصد از واریانس ترس از صمیمیت را در پسران تبیین نموده اند.
فصل پنجم
بحث و نتیجه گیری
هدف از پژوهش حاضر، پیش‏بینی ترس از صمیمیت بر‏اساس سبک‏های دلبستگی و سبک‏های پردازش هویت در دانشجویان بود. در این فصل به منظور نتیجه‏گیری، یافته های بدست آمده در فصل چهار مطرح و سپس تبیین می‏شوند. سپس کاربردهای نظری و عملی پژوهش، پیشنهادهایی جهت پژوهش‏های آتی و محدودیت‏های پژوهش ارائه می‏گردد.
5-1- بحث و بررسی یافته های پژوهش
5-1-1- یافته‏های مربوط به همبستگی بین متغیرهای پژوهش
یافته‏های مربوط به همبستگی بین متغیر‏ها نشان می‏دهد که بین مولفه نزدیک بودن و ترس از صمیمیت و هم‏چنین بین مولفه وابستگی و ترس از صمیمیت رابطه منفی و معنادار وجود دارد اما بین مولفه اضطراب و ترس از صمیمیت رابطه مثبت ومعنادار وجود دارد. زیر مقیاس نزدیک بودن میزان آسایش و آسودگی در روابط صمیمی را می‏سنجد که فرد را قادر می‏سازد تا بتواند درباره کیفیت و اثرات روابط نزدیک خود و مثبت و منفی بودن این ارتباطات به طور منطقی بحث کند و در نتیجه می‏توان بیان نمود که این افراد ترس از صمیمیت کمتری دارند. اعتماد به دیگران که زیر مقیاس وابستگی آن را می‏سنجد فرد را در جلب کمک و حمایت دیگران یاری می‏رساند و زمینه ایجاد یک ارتباط سالم و صمیمی را فراهم ساخته و موجب کمتر بودن ترس از صمیمیت در این افراد خواهد شد. افرادی که در زیر مقیاس اضطراب نمره بالا می‏گیرند به علت نگرانی و اضطرابی که در روابط خود تجربه می‏کنند قادر به برقراری ارتباطی صمیمیانه با دیگری نبوده و در نتیجه این زیر مقیاس دارای رابطه مثبت و معنادار با ترس از صمیمیت خواهد بود.
بخش دیگری از یافته‏ها نشان می‏دهد سبک پردازش هویت اطلاعاتی با ترس از صمیمیت رابطه منفی و معنادار و سبک هویت سردرگم- اجتنابی با ترس از صمیمیت رابطه مثبت و
معنادار دارد. سبک پردازش هویت اطلاعاتی با مقابله موفقیت آمیز با استرس و اضطراب و گشودگی در روابط، رابطه مثبت دارد. افراد دارای این سبک روابط بین فردی رشدیافته‏تری داشته و در ارتباطات خود سنجیده و بهتر عمل می‏کنند و شکیبایی بیشتری نسبت به افرادی که عقایدی متفاوت با آن‏ها دارند نشان می‏دهد این عوامل موجب کاهش ترس از صمیمیت در افراد دارای سبک پردازش هویت اطلاعاتی می‏شود. افراد دارای سبک هویت سردرگم- اجتنابی همواره تلاش می‏کنند که از مواجهه با مسائل فردی، تعارضات و تصمیمات اجتناب کنند. این افراد برای تشکیل روابط دوستانه و حفظ شبکه حمایت اجتماعی با مشکل مواجه می‏شوند و در نتیجه دارای رابطه‏ای مثبت با ترس از صمیمیت می‏باشند (برزونسکی و کاک، 2000).
5-1-2- پیش بینی ترس از صمیمیت، بر اساس سبک های دلبستگی
نتایج نشان می‏دهد که ابعاد سبک‏های دلبستگی، ترس از صمیمیت را در دانشجویان پیش‏بینی می‏کند. طبق جدول(4-3) مشاهده می‏‏شود که، زیرمقیاس نزدیک بودن که معادل است با سبک دلبستگی ایمن، ترس از صمیمیت در دانشجویان به صورت منفی و معنادار پیش‏بینی می‏کند. این نتیجه هم‏راستا با پژوهش‏های قبلی (فینی و نولر، 1991؛ کولینز و رید، 1990؛ لوی و دیویس، 1988؛ میکولینسر و شاور، 2003؛ هازن و شاور، 1987) و هم‏چنین پژوهش بشارت و فیروزی (1385) می‏باشد.
برای تبیین این نتیجه، می‏توان بیان نمود که، دلبستگی ایمن که از طریق روابط نوزاد- مادر شکل می‏گیرد با استقرار طرحواره ها درون شخصی و بین شخصی زمینه‏های برقراری روابط صمیمی با دیگران را فراهم می‏سازند. طرحواره‏های درون شخصی تصویری فردی شایسته حمایت و مهربانی از “خود” می‏سازد و طرحواره‏های بین شخصی تصویر فردی حمایتگر و مهربان از دیگری را برای فرد می‏سازد، که هر یک از این طرحواره‏ها، فرد دارای دلبستگی ایمن را برای برقرای ارتباطی صمیمانه آماده می‏سازند (بشارت و فیروزی، 1385). این طرحواره‏ها بر هم تاثیر متقابل داشته و یکدیگر را تقویت می‏کنند و درنتیجه موجب کاهش ترس از صمیمیت خواهند شد.
اعتماد به خود به عنوان یکی از مبانی درونی فردی که دارای دلبستگی ایمن می باشد، به فرد این توانایی را می‏دهد که در روابط بین شخصی با مهارت، اطمینان و آرامش بیشتر به تعامل بپردازد. هم‏چنین اعتماد فرد ایمن به دیگران که جزء مکمل اعتماد به خود می باشد نیز وی را در جلب کمک دیگران یاری می رساند (بشارت، گلی‏نژاد، احمدی، 1382).
از طرفی دیگر بزرگسالان دارای دلبستگی ایمن، قادرند درباره‏ی کیفیت و اثرات روابط نزدیک خود و مثبت یا منفی بودن این ارتباط به طور منطقی بحث کنند. این افراد تجسمی مثبت و جهان‏گیر از منبع دلبستگی دارند، این تجسم مثبت، احساس خودارزشمندی و تسلط را در این افراد افزایش داده و خود را قادر می‏سازند که عواطف منفی را به شیوه ای سازنده تعدیل کند (کسیدی، 1988؛ به نقل از اقبال و حیدری، 1389). پس می‏توان انتظار داشت که بزرگسالان ایمن، ترس از صمیمیت کمتری را نشان دهند.
از ویژگی‏های دیگر این افراد، اعتماد به نفس بالا، مهارت اجتماعی مطلوب و توانایی برقراری روابط عاطفی و صمیمی به نسبت پایدار و رضایت بخش می‏باشد (هازن و شاور، 1987). این افراد در زندگی خوش مشرب بوده و هرگاه احساس درماندگی نمایند، درماندگی خود را اعلام خواهند نمود و تقاضای حمایت می‏نمایند. چنین افرادی با اقدام به حل مسائل، احساسات منفی خود را تعدیل می‏نمایند و برای حفظ روابط رضایت بخش طولانی تلاش و کوشش می‏کنند. (تیدول، ریس و شاور،1996: به نقل از غفوری و همکاران،1387) همه این خصوصیات اخلاقی در این افراد کمتر بودن ترس از صمیمیت را در افراد دلبسته ایمن تبیین می‏کنند.
برخورداری از توان اکتشاف‏گری یکی دیگر از ویژگی‏های افراد دلبسته ایمن می‏باشد. توان اکتشاف‏گری و انعطاف‏پذیری، جسارت لازم را در روابط بین شخصی در اختیار فرد ایمن قرار می دهد ( بشارت، گلی‏نژاد، احمدی، 1382) که این عامل نیز ترس از صمیمیت را در این افراد کاهش می‏دهد.
در پژوهشی که توسط حیدری و اقبال (1389) انجام گرفت بیان شده است که در روابط میان زوجین هرچه فرد از نظر دلبستگی ایمن‏تر باشد از نظر تنظیم هیجانی بهتر می‏تواند احساسات خود را کنترل کند در نتیجه در ارتباط با همسرش صمیمیت بالایی را تجربه می‏کند.
در پژوهشی دیگر که توسط امانی، اعتمادی، فاتحی زاده و بهرامی (1389) انجام گرفت نشان داده شد که بین سبک دلبستگی ایمن و سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. بدین معنا که افراد دلبسته ایمن سازگاری اجتماعی بالاتری دارند. بدیهی است که میزان ترس از صمیمیت در افرادی که سازگاری اجتماعی بالاتری دارند پایین می‏باشد، بارتلومو (1990) تاکید می‏کند که افراد ایمن مشکلات کمتری در روابط بین فردی خود با دیگران دارند. فینی و کولینز (2001) نیز تاکید می‏کنند که افراد دارای سبک دلبستگی ایمن دارای الگوی مثبتی در ابراز عواطف نسبت به دیگران هستند. از جمله مولفه‏های اصلی در مهارت‏های اجتماعی، کنترل هیجانات و عواطف فرد است که باید فرد بتواند توانایی کافی در مدیریت مهارت‏های کلامی و جلوه‏های چهره‏ای در بیان هیجانات خود داشته باشد و بتواند به شیوه‏ای متفاوت در موقعیت‏های متفاوت آن را بیان کند. در این زمینه نیز نتایج پژوهش‏هاهاغغغ نشان می‏دهد که افراد ایمن دارای توانایی بیشتری در کنترل عواطف خود در موقعیت‏های متفاوت هستند. در نتیجه از نتایج این پژوهش‏ها نیز می‏توان برای تبیین کاهش ترس از صمیمیت در این افراد استفاده نمود.
یافته دیگر نشان می‏دهد که زیرمقیاس وابستگی ترس از صمیمیت را به صورت منفی و معنادار پیش‏بینی می‏کند و همان‏طور که پیش از این نیز بیان شد مولفه وابستگی معادل با عکس دلبستگی اجتنابی می‏باشد. این نتیجه هم‏راستا با پژوهش‏های قبلی (فینی و نولر، 1991؛ کولینز و رید، 1990؛ لوی و دیویس، 1988؛ میکولینسر و شاور، 2003؛ هازن و شاور، 1987) و هم‏چنین پژوهش بشارت و فیروزی (1385) می‏باشد. برای تبیین این نتیجه ویژگی‏های افراد دارای سبک دلبستگی اجتنابی را مطرح می‏نماییم.
سبک دلبستگی ناایمن اجتنابی با ایجاد طرحواره‏هایی در بعد درون شخصی تصویر فردی فاقد شایستگی برای حمایت و مهربانی، از “خود” و در بعد بین شخصی تصویر فردی طرد کننده و نامهربان از “دیگری”، موضع وی را در برقراری روابط صمیمی تضعیف و ترس وی از صمیمیت را توجیه می‏نماید (بشارت و فیروزی، 1385).
بزرگسالان نا‏ایمن (اجتنابی ) به دیگران اعتماد ندارند و همیشه یک نوع فاصله‏ی هیجانی را از دیگران حفظ می‏کنند و اغلب تنها و متخاصم هستند. خصومت زیاد آنها، محصول نیاز دلبستگی ناکام شده، همراه با انتظار طرد از سوی دیگران است. بزرگسالان اجتنابی از ایجاد روابط صمیمانه با دیگران اجتناب کرده و در مقیاس هایی که روابط عاشقانه و رمانتیک را بررسی می‏کنند، نمرات پایین‏تری بدست می‏آورند (فینی و نولر،1990). بنابراین می‏توان این گونه تبیین کرد که این افراد که تنهایی را به داشتن ارتباطات صمیمانه ترجیح می‏دهند به محض این که احساس می‏کنند ارتباط در حال نزدیکی است، ناهوشیارانه از آن اجتناب کرده و از برقراری ارتباطات صمیمانه هراس دارند.
یکی از عوامل مهمی که موجب ایجاد صمیمیت در رابطه می‏شود خودآشکارسازی و است، یعنی بیان عواطف و افکار برای دیگری (ساندرسون و ایونس، 2001). ابراز متقابل عواطف منجر به فراهم آمدن فضای امن و خودآشکارسازی بیشتر در رابطه و ایجاد صمیمیت در رابطه می‏شود که دشواری در بیان و ابراز عواطف و هیجان‏ها یکی از ویژگی‏های افراد اجتناب‏گر است. هازن و شاور (1987)‏، ویژگی برجسته بزرگسالان دارای سبک دلبستگی اجتنابی، ترس از صمیمیت و نگرانی از رابطه دوستانه بیان می‏کنند.
افراد اجتنابگر در مورد مسائل و مشکلات خود کمتر به صحبت می‏پردازند و احساس تعهد کمتری دارند (غفوری و همکاران، 1388). که این دو ویژگی نیز می‏تواند ترس از برقراری ارتباط صمیمی را در این افراد توجیه نماید.
فقدان اعتماد به خود در افرادی که دلبستگی اجتنابی دارند توان رویارویی با موقعیت‏های استرس زا را کاهش می‏دهد و یک درماندگی روان‏شناختی را بر این افراد تحمیل می‏کند. این پریشانی و درماندگی که به نوبه خود ، به احساس حقارت و اضطراب شخص دامن می‏زند، ناتوانی وی را در ایجاد روابط بین شخصی سالم و در نتیجه افزایش مشکلات بین شخصی را توجیه می‏کند (بشارت، گلی‏نژاد، احمدی، 1382) و می‏توان گفت که این عوامل موجب ترس از برقراری صمیمیت در این افراد خواهد شد.