مقاله با موضوع مدیریت برداشت و تجزیه واریانس

دانلود پایان نامه

در تجزیه مرکب دو نوع برداشت: نتایج تجزیه واریانس نشان داد که تفاوت میانگین دو نوع برداشت برای صفت قابلیت هضم در سطح 1 درصد معنی دار بود. میانگین کل درصد قابلیت هضم در محیط برداشت مکرر (2چین) و حفاظت شده به ترتیب 40/44 و 15/41 درصد بود که نمایانگر کاهش قابلیت هضم ژنوتیپ ها در برداشت حفاظت شده (یک چین) بود. اثر ژنوتیپ در سطح 1% معنی دار بود ولی اثر متقابل ژنوتیپ در محیط معنی دار نبود. ژنوتیپ های 1755M و 1755P4 به ترتیب با 61/43 و 64/41 درصد بیشترین و کمترین درصد قابلیت هضم داشتند (جدول 4-2)


بطور کلی در مجموع دو نوع برداشت 1360P8 ، 1755M، 240M ، 301M ، 301P1 ، 301P13 ، 685M و 685P11 بعنوان ارقام با کیفیت بهتر نسبت به سایر ژنوتیپ ها معرفی شدند.
با توجه به عملکرد علوفه ژنوتیپ های مذکور که در بخش قبل بیان شد برای مدیریت برداشت مکرر (2چین) ژنوتیپ های 1360P8 و 1755M برای برداشت حفاظت شده (یک چین) نیز685P11، 301P1 و 1755M و در مجموع دو نوع برداشت ژنوتیپهای 301P1، 240M، ، 1755M بعنوان ارقام دارای هم عملکرد و هم کیفیت علوفه بهتر برای هر دو نوع برداشت معرفی شدند.
از میان صفات کیفی، درصد قابلیت هضم به عنوان مهمترین صفت شناخته شده است. درصد کربوهیدراتهای محلول در آب و درصد پروتئین خام در مرتبه اهمیت بعدی برای افزایش تولید لبنیات و قابلیت هضم به عنوان مهمترین صفت شناخته شده است. درصد کربوهیدرات های محلول در آب و درصد پروتئین خام در مرتبه اهمیت بعدی برای افزایش تولید لبنیات و گوشت قرار دارند (اسمیت و همکاران، 2003).
رحمانی و همکاران (1384) در پژوهشی بر روی علف گندمی بیان کردند که تفاوت میان ژنوتیپها و چین برداشت برای صفت قابلیت هضم علوفه معنیدار بود. اکوتیپ های 1727P12 و 1727P10 به ترتیب، بیشترین و کمترین درصد قابلیت هضم را داشتند. با این حال، در تجزیه مرکب داده های دو محیط آبی و دیم اکوتیپ 529M بیشترین درصد قابلیت هضم را دارا بود. درصد قابلیت هضم به عنوان مهمترین مؤلفه صفات کیفی در گیاهان علوفه ای شناخته شده است (اسمیت و همکاران، 2007).
کربوهیدراتهای محلول در آب:
در برداشت مکرر (2چین): ژنوتیپ 774P4 با میانگین درصد 27/10 بالاترین و ژنوتیپ 301P8 با میانگین درصد 26/9 کمترین درصد کربوهیدراتهای محلول در آب را داشتند.
در برداشت حفاظت شده (یک چین): ژنوتیپ774P15 با میانگین 08/13 درصد بالاترین و ژنوتیپ 301M با میانگین 03/12 کمترین درصد کربوهیدراتهای محلول در آب را داشتند.
در تجزیه مرکب دو نوع برداشت: تفاوت میانگین دو نوع برداشت برای صفت کربوهیدراتهای محلول در آب در سطح 1 درصد معنی دار بود. میانگین کل درصد کربوهیدراتهای محلول در آب در محیط برداشت مکرر (2چین) و حفاظت شده به ترتیب 73/9 و 56/12 درصد بود که نمایانگر بالاتر بودن درصد کربوهیدراتهای محلول در آب ژنوتیپ ها در برداشت حفاظت شده (یک چین) بود.
با توجه به عملکرد علوفه ژنوتیپ های مذکور که در بخش قبل بیان شد برای مدیریت برداشت مکرر (2چین) ژنوتیپ های301P14، 774P7 و 240M برای برداشت حفاظت شده (یک چین) نیز 685P11 240M و 301P8 و در مجموع دو نوع برداشت ژنوتیپ های های 774P7، 240M و 774P4 بعنوان ارقام دارای هم عملکرد و هم کربوهیدراتهای بیشتر برای هر دو نوع برداشت معرفی شدند.
رحمانی و همکاران (1384) در پژوهشی بر روی علف گندمی بیان کردند که تفاوت میان ژنوتیپها برای صفت قندهای محلول معنیدار بود. برای درصد قندهای محلول در آب برای درصد قندهای محلول در آب 4056P4 و 208P2 در شرایط دیم و 208P2 در شرایط آبی بیشترین درصد قندهای محلول در آب را داشتند.
پروتئین خام:
در برداشت مکرر (2چین): ژنوتیپ 301P13 با میانگین درصد پروتئین خام 46/8 بالاترین و ژنوتیپ 685M با میانگین 53/7 درصد کمترین درصد پروتئین خام را داشتند.
در برداشت حفاظت شده (یک چین): نتایج نشان داد که ژنوتیپ 1755P4 با میانگین 05/6 درصد بالاترین و ژنوتیپ های 1360P8 و 685P11 با میانگین 20/5 درصد کمترین درصد پروتئین خام را داشتند.
در تجزیه مرکب داده های دو نوع برداشت: تفاوت میانگین دو نوع برداشت برای صفت درصد پروتئین خام در سطح 1 درصد معنی دار بود. میانگین کل درصد پروتئین خام در محیط برداشت مکرر (2چین) و حفاظت شده به ترتیب 01/8 و 57/5 درصد بود که نمایانگر بالاتر بودن درصد پروتئین خام ژنوتیپ ها در برداشت مکرر (2چین) بود. دلیل بالا بودن درصد پروتئین برداشت مکرر (2چین) برداشت زودتر از موعد بود. با توجه به عملکرد علوفه ژنوتیپ های مذکور که در بخش قبل بیان شد برای مدیریت برداشت مکرر (2چین) ژنوتیپ 1360P8 برای برداشت حفاظت شده (یک چین) 774P7و01P1 در مجموع دو نوع برداشت ژنوتیپ 301P1 عنوان ارقام دارای هم عملکرد و هم درصد پروتئین بیشتر برای هر دو نوع برداشت معرفی شدند (جدول 4-2).
رحمانی و همکاران (1384) در پژوهشی بر روی علف گندمی بیان کردند که تفاوت میان ژنوتیپها برای صفت پروتئین خام معنیدار بود. نتابج بدست آمده از تجزیه پروتئین خام نشان داد که در شرایط دیم اکوتیپ های 529M، 4056M و در شرایط آبی اکوتیپهای 529M و 619P13به ترتیب بیشترین و کمترین درصد پروتئین خام داشتند. با توجه به گزارش جعفری و همکاران (2003) مبنی بر وجود همبستگی مثبت میان قابلیت هضم و پروتئین خام و همبستگی منفی میان پروتئین خام و درصد قند محلول در آب، این نتایج مورد انتظار است. درصد پروتئین خام بعد از قابلیت هضم و درصد قندهای محلول در آب در مرتبه سوم اهمیت برای تولید لبنیات و گوشت قرار دارد و افزایش آن یکی از اهداف اصلی در اصلاح گراسهای علوفه ای می باشد (اسمیت و همکاران، 2007). آژیر و همکاران (1389) در بررسی ای بر روی Agropyron cristatum بیان کردند که در مقایسه اکوتیپ ها به روش آزمون دانکن، اکوتیپهای 208p8، 208m، 1727m، 1722p7، 208p13 و 619p13 با دامنه ای بین 28/28 تا 62/19 بیشترین و اکوتیپ 1727m کمترین درصد پروتیین را داشتند . ترکان و همکاران (1386) نیز اعلام کردند، مرحله فنولوژیکی بر درصد پروتئین خام گونه ها به طور معنیداری مؤثر است، و لی بر درصد ADF اثر معنیداری ندارد.
درصد دیواره سلولی بدون همی سلولزADF:
در برداشت مکرر (2چین): ژنوتیپ 774M با میانگین 52/44 بالاترین و ژنوتیپ 1755M با میانگین 74/41 کمترین درصد ADF را داشتند.
برداشت حفاظت شده (یک چین): ژنوتیپ 774P4 با میانگین 25/45 درصد بالاترین و ژنوتیپ 301M با میانگین 27/43 درصد کمترین درصد ADF را داشتند.