مقاله درباره گروه کنترل و معلوم بودن

دانلود پایان نامه

– استفاده از ستون دوخت (zipper column) همانند شکل 2-20


شکل 2-20) استفاده از ستون دوخت در جهت بهبود رفتار لرزه‌ای
– استفاده از مهاربندهای هفتی و هشتی به صورت یک در میان در طبقات همانند شکل 2-21
شکل 2-21) استفاده از مهاربندهای هفتی و هشتی به صورت یک در میان در طبقات در جهت بهبود رفتار لرزه‌ای
با توجه به توضیحات بالا مشخص می‌شود که چرا استفاده از مهاربندهای k شکل در مناطق لرزه‌خیز مناسب نیست، زیرا در این حالت نیز همانند مهاربندهای هشتی و هفتی با به کشش افتادن یک مهاربند و ایجاد کمانش در مهاربند فشاری نیروی نامتعادل افقی در میان ارتفاع ستون تشکیل می‌شود. بنابراین همانند شکل 2-22 ممکن است باتوجه به ماهیت رفت و برگشتی نیروهای زلزله در محل برخورد مهاربند با ستون مفصل پلاستیک تشکیل شده و ستون در تحمل بارهای ثقلی دچار کاهش مقاومت و ضعف شود.
شکل 2-22) ایجاد نیروی نامتعادل افقی در ستون به علت کمانش مهاربند و تشکیل مفصل پلاستیک بر اثر نیروهای رفت و برگشتی زلزله
به این علت تیرهایی که مهاربند هشتی در زیر آنها قرار دارند باید بدون در نظر گرفتن مهاربند طراحی شوند که اگر هنگام وقوع زلزله مهاربند یا اتصال مهاربند گسیخته شود، این تیرها باز هم توانایی تحمل بارهای ثقلی را داشته باشند. باید توجه داشت با وجود تکیه‌گاه میانی در طراحی این تیرها، به مقطع ظریف‌تری برای تحمل بارهای ثقلی احتیاج خواهد بود حال اگر بر اثر نیروی زلزله مهاربند یا اتصال مهاربند گسیخته شود دیگر این تیرها دارای تکیه گاه میانی نخواهند بود و این امر باعث گسیختگی تیر براثر بارهای ثقلی خواهد شد. به همین علت تیرهایی که با وجود مهاربندهای هشتی دارای تکیه‌گاه میانی‌اند باید با فرض عدم وجود مهاربند هشتی طراحی شوند.
فصل سوم
« تئوری بهسازی و روش تحقیق »
3-1- مقدمه
برای بررسی ضریب رفتار قابهای مورد مطالعه نیاز به دانستن بعضی پارامترها نظیر تغییرمکان هدف است. چرا که در همین تغییرمکان است که سطح عملکرد اجزا مورد بررسی قرار می‌گیرد. با این توضیح قبل از معرفی کامل قابهای مورد مطالعه باید یک سری از ضوابط آیین‌نامه مورد بررسی قرار گیرند. در این فصل ابتدا به بررسی آیین‌نامه «FEMA-356» و « دستورالعمل بهسازی لرزه‌ای ساختمان‌های موجود »[3] و « تفسیر دستورالعمل بهسازی لرزه‌ای ساختمان‌های موجود »[2] پرداخته و در انتها به بررسی قابهای مورد مطالعه و فرضیات مورد استفاده خواهیم پرداخت.
3-2- مبانی تئوری در طراحی بر اساس عملکرد
در علم مهندسی زلزله با ورود و جایگزینی شیوه طراحی براساس عملکرد
performance base design به جای روش قدیمی طراحی بر اساس نیرو بسیاری از آیین‌نامه‌های جهان دستخوش تغییرات بنیادی شده و بسیاری از محققان و پژوهشگران برای تکامل و دستیابی به قطعیت در این شیوه، تحقیقات خود را در این زمینه متمرکز کرده‌اند. طراحی براساس عملکرد موضوعی است که در سال‌های اخیر در سطح جهان و کشور ما مورد استقبال فراوان قرار گرفته است. آیین نامه‌های کنونی که براساس نیرو تهیه شده‌اند برای طراحی در محدوده الاستیک مناسب‌اند، اما سطوحی از عملکرد که متضمن پذیرش خسارت است علاوه بر معیارهای نیروی وابسته به معیارهای جابه‌جایی نیز هست.
روش کنونی طراحی سازه‌ها بر مبنای طراحی به روش مقاومت است و شامل تخمین برش پایه در سازه و توزیع آن در ارتفاع و تعیین مقاومت مورد نیاز اجزای سازه‌ای در برابر این بار است. صرف نظر از کاستی‌هایی که در این روش وجود دارد، بیان رفتار اجزای سازه‌ای از طریق تک پارامتر مقاومت در بسیاری از موارد پاسخ مناسبی به دست نمی‌دهد. در حقیقت هدف از طراحی لرزه‌ای براساس عملکرد این است که طراحان را قادر سازد تا سازه‌هایی طراحی کنند که عملکردشان قابل پیش بینی باشد. هدف اصلی طراحی لرزه‌ای بر اساس عملکرد دخیل کردن کارفرما در انتخاب میزان خطر پذیری در طرح مورد نظر در سطوح مختلف زمین لرزه است که خود این هدف مستلزم معلوم بودن نحوه عملکرد و سازه در سطوح مختلف زمین لرزه‌هاست. بر اساس آیین نامه‌های طراحی، اعضای سازه‌ای به گونه‌ای طراحی می‌شوند که بتوانند نیروهای وارده را با حاشیه اطمینان مناسبی که بستگی به روش طراحی دارد تحمل کنند. بعد از طراحی اعضای سازه‌ای برای نیروهای وارده در بعضی موارد کنترل‌های تغییر مکانی نیز انجام می‌شود. بعضی از کنترل‌های تغییر مکانی مانند کنترل خیز تیرها وابسته به خرابی‌های معماری و بعضی دیگر همانند کنترل تغییر مکان جانبی نسبی هم زمان وابسته به خرابی‌های معماری و کل سازه هستند. در رویکرد طراحی بر اساس عملکرد (performance base design) رفتار اعضای سازه‌ای به دو گروه کنترل‌شونده توسط نیرو force controlled و کنترل‌شونده توسط تغییر شکل deformation controlled تقسیم بندی می‌شوند[1].
3-3- سطوح عملکرد ساختمان
سطوح عملکرد ساختمان برمبنای عملکرد اجزای سازه‌ای و غیرسازه‌ای مطابق بندهای
3-3-1 تا 3-3-3 تعریف شده و به اختصار با یک شماره برای عملکرد اجزای سازه‌ای و یک حرف برای عملکرد اجزای غیرسازه‌ای نشان داده می‌شود.
3-3-1- سطوح عملکرد اجزای سازه‌ای
سطوح عملکرد اجزای سازه‌ای شامل چهار سطح عملکرد اصلی و دو سطح عملکرد میانی است.
سطوح عملکرد اصلی عبارتند از:
الف) سطح عملکرد 1: قابلیت استفاده ی بی وقفه
ب) سطح عملکرد 3: ایمنی جانی
پ) سطوح عملکرد 5: آستانه ی فروریزش
ت) سطح عملکرد 6: لحاظ نشده
سطوح عملکرد میانی عبارتند از:
ث) سطح عملکرد 2: خرابی محدود