منابع پایان نامه با موضوع انعطاف پذیری، مواد معدنی، بافت استخوان

دانلود پایان نامه

تمرینات کششی، به خوبی افزایش و با عدم فعالیت کاهش مییابد. همچنین، انعطافپذیری برای هر مفصلی اختصاصی است. یعنی انعطافپذیری خوب یک مفصل دلیلی بر خوببودن انعطافپذیری دیگر مفصلها نمیباشد. انعطافپذیری خوب برای کل سیستم ماهیچهای و استخوانی مفید است و از صدمات و کوفتگی جلوگیری میکند. از فواید بالقوهی انعطاف پذیری میتوان به کاهش موقتی کوفتگی عضلات، رهایی از درد، حفط حالت مناسب بدن و بدست آوردن احساس راحتی و آرامش روانی اشاره کرد (48).
انعطاف پذیری نه تنها از عوامل مهم آمادگی جسمانی است. بلکه، از آن به عنوان عامل موثری در قابلیت حرکتی افراد نیز نام برده میشود. اصولاً کاهش میزان انعطافپذیری از اولین نشانههای عدم آمادگی فرد است. همان طور که کمبود این قابلیت در انجام حرکات ورزشی تأثیر میگذارد، توسعهی بی رویه آن نیز به توانائی های حرکتی، بخصوص به سیستم سرعتی فرد لطمه وارد می کند. از طرفی میزان مناسب انعطافپذیری در مفاصل برای انجام حرکات مختلف، مانع از بروز آسیب دیدگی میشود.
برای توسعه و گسترش انعطاف پذیری چندین تکنیک کششی ابداع شده است که هر یک از این تکنیک ها باعث افزایش انعطاف پذیری در عضلات می گردد. به بیان دیگر، برای توسعه و گسترش انعطافپذیری مفاصل بدن، روش های زیادی وجود دارد. تمرینات کششی تمریناتی هستند که با حفظ استحکام مفصل، سعی در بالابردن ظرفیت دامنهی حرکتی آن دارد. سه روش کلی کشش ایستا48 یا ساکن، کشش پویا یا بالستیک49 و کشش تسهیل عصبی- عضلانی عمقی50PNF)) برای اجرای تمرینات کششی وجود دارد. ا نجام هر یک ازا ین روش ها، مستلزم دانستن اطلاعات مربوط به آن است تا ضمن جلوگیری از بروز آسیبها بتوان به اهداف مورد نظر نیز نائل آمد(8).
1- کشش ایستا: وضعیتی است که عضله تا بالاترین حد ممکن، بدون واردکردن نیرو و فشار کشش داده شود. در حالتی که این کشش به حداکثر خود رسید، یعنی با احساس درد یا سوزش در عضله، برای مدت زمان معین، این کشش ادامه می یابد. کشش ایستا، یکی از مطمئنترین کششها است و به نسبت سایر روش ها دارای کارآمدی بالایی است. استفاده از این روش برای مرحله گرمکردن بدن، مرحله سردکردن و بین فواصل تمرین باوزنه توصیه می شود. هم چنین این روش برای افراد مبتدی و کمتحرک نیز توصیه میشود تا از این تکنیک برای افزایش انعطافپذیری مفاصل بدن خود استفاده کنند. از آنجا که انعطاف ایستا عبارت از حدود تغییرات حرکت در حول مفصل است. این انعطافپذیری را میتوان به صورت دقیقتری توسط وسیلهای به نام انعطافسنج، اندازه گرفت(44). در کشش استاتیک، هر ماهیچه به آرامی کشیده می شود و 10 الی 30 ثانیه در کشش میماند. کشش کمتر از 10 ثانیه و بیش از 30 ثانیه، در میزان انعطاف پذیری تأثیر زیادی ندارد و یا بر تأثیر تمرین نمیافزاید(48).
2-کشش پویا یا بالستیک: در این تکنیک، ماهیچه ها به صورت ناگهانی و در یک حرکت جهشی کشیده می شود. کشش بالستیک، شامل حرکات فعال یا حرکات جهشی و سریع همراه با کشش عضلات تا حد ممکن است. به عبارت دیگر در این تکنیک، از انقباض های پی در پی عضله موافق برای ایجاد کشش سریع در عضله مخالف استفاده میشود. کشش پویا به دلیل انقباضهای سریع و کوتاه ایجاد شده، می تواند باعث درد عضلانی شود. به همین خاطر توصیه میشود که این حرکات بعد از کمی گرم شدن بدن و پس از تمرینات کششی ایستا انجام شود و تا حد ممکن کنترل شده باشد. تعداد اجرای حرکات به روش کشش پویا متغیر است و از 8 تا 16 تکرار یا بیشتر قابل انجام است. تعداد اجرا بستگی به نوع حرکت و دشواری و آسانی آن دارد. انعطاف پذیری پویا فقط مربوط به تغییر حرکت کامل مفصل نبوده، بلکه با نیروهایی که در برابر هر نوع تغییر حرکت مقاومت می کند، سروکار دارد(8). همچنین، انعطاف پذیری پویا یا متحرک، به ساختار مفصلی، سفتی عضلات و تاندون ها و رباطهایی که به آن وصل است، بستگی دارد، بلکه، به عواملی چون قدرت، هماهنگی و مقاومت در حرکت بستگی دارد. تکنیک کشش بالستیک هرچند در گسترش دامنه ی حرکت مؤثر است، اما به ندرت اجرای آن توصیه شده است. براساس آزمایشات انجام گرفته، اگر نیروی تولیدی به وسیله ی حرکات تند و ناگهانی بیشتر از بسط پذیری بافت باشد، ممکن است سبب آسیب دیدگی عضلات شود(44).
3-کشش آسان سازی عصبی- عضلانی عمقی(PNF): در این تکنیک از عکسالعمل ایجاد شده در ماهیچهها و مفاصل برای تأثیر بیشتر تمرینات استفاده می شود. معمول ترین نوع این تکنیک، نوع انقباض و استراحت است که پیش از کشش عضله آن را منقبض میکنند(48).
در گذشته، نخستین بار این تکنیک توسط فیزیوتراپیستها برای درمان بیماران مبتلا به مشکلات عصبی- عضلانی مثل فلج، استفاده شد. به تازگی از این روش به عنوان یک تکنیک در تمرینات کششی استفاده می شود. تمرینات کششی به روش پی ان اف، احتیاج به آموزش دارد و انجام آن بدون گذراندن دوره های آموزشی لازم، کمی دشوار و ممکن است خطر آفرین باشد. در این روش، علاوه بر کشش عضله، انقباض عضلانی نیز به نوعی مشاهده می شود ( 8). در حال حاضر از چند نوع تکنیک کند- معکوس- نگه داشتن- آرامش51، انقباض- آرامش52، و نگه داشتن- آرامش53 در این روش استفاده میشود(44).
2-2-2-3-1. ارزشیابی انعطافپذیری
میزان انعطاف پذیری افراد و مفاصل مختلف را میتوان با استفاده از ابزار و آزمون های استاندارد شده تعیین کرد. برای ارزیابی و سنجش انعطاف پذیری ایستا، آزمون های میدانی خاصی وجود دارد که در آن دامنهی حرکتی مفصل به صورت مستقیم یا غیرمستقیم اندازهگیری میشود.
برای ارزیابی انعطافپذیری ایستا به روش مستقیم، از زاویه سنج54، انعطاف سنج55، یا انحراف سنج56 بر حسب درجه استفاده میشود. در سنجش انعطاف پذیری به روش غیرمستقیم با استفاده از اندازه های خطی مانند خط کش مدرج، مترنواری و جعبه ی نشستن و رسیدن، میزان انعطاف پذیری را به جای درجهی حرکت مفصل، به اینچ یا سانتی متر اندازه گیری می کنند. انجمن آمریکایی طب ورزش57، در سال 1995 استفاده از آزمون خم کردن تنه را برای سنجش انعطاف پذیری ناحیه ی کمر و مفصل ران توصیه کرده است. هرچند آزمون استاندارد نشستن و رسیدن58، آزمون معتبری برای سنجش انعطاف پذیری ناحیه ی کمر و مفصل ران است، اما برخی از یافته ها نظیر جکسون و بیکر59(1986) حاکی از آن است که نمرات آزمون نشستن و رسیدن دختران 13 تا 15 ساله، با انعطافپذیری عضلات همسترینگ در حد متوسط(64/0=r) و با انعطافپذیری کل ستون مهرهای(07/0=r)، ستون مهرهای فوقانی(16/0=r) و ستون مهره ای(28/0=r) ارتباط ضعیفی دارد. از آنجا که، ضعف عمدهی آزمونهای میدانی انعطاف پذیری این است که طول یا پهنای بخشهای مختلف بدن ممکن است بر اجرای حرکت تأثیر بگذارد. در آزمون نشستن و و رسیدن اصلاح شده یا جعبهی نشستن و رسیدن، ضمن استفاده جعبهای به ارتفاع 30 سانتی متر و خط کش مدرج، فاصلهی بین انتهای انگشتان و جعبه به عنوان امتیاز نسبی تا صفر در نظر گرفته می شود.
با توجه به پژوهشهای مشابه از جمله مینکلر و پاترسون(1994)، چنین به نظر می رسد که هیچکدام از آزمون های نشستن و رسیدن استاندارد و اصلاح شده، آزمون های مناسی برای ارزیابی انعطاف پذیری ناحیه ی کمر نیست(44، 91). از آزمونهای میدانی دیگر انعطافپذیری، یکی آزمون بازکردن تنه است که برای سنجش انعطافپذیری خم کنندهی شکم و ران استفاده می شود. دیگر، «آزمون بلند کردن شانهها»، که انعطافپذیری تاکنندههای کمربند شانهای را می سنجد. همچنین، «آزمون کشیدگی پوست» مانند «آزمون اصلاح شدهی شوبر60» و «آزمون ساده ی کشیدن پوست» است، که برای ارزشیابی انعطافپذیری ناحیهی کمر استفاده میشود(44). درعمل، اغلب مربیان ورزش اندازهی انعطافپذیری یا مقدار مورد نیاز تغییرات در هر مفصل را، بر حسب راحتی و روانی انجام حرکات، ارزشیابی میکنند.
2-2-3. ترکیب بدنی61
تحقیق در مورد ترکیبات بدن به طور کلی از روشهای مختلف اندازه گیری بدست آمده و برای تخمین و اندازه گیری وزن بدن مناسب می باشد. از اوایل سال های 1980پیشرفت قابل توجهی در زمینه  پیشرفت و بهبودی روشهای به کار رفته برای تخمین ترکیبات بدن انجام شده و بنابراین نهایتاً تمامی عناصر بدن را می توان امروزه به خوبی اندازه گیری کرد. این پیشرفت باعث به وجود آمدن تغییراتی در مدلهای اندازه گیری توده بدن شده و می تواند چهارچوبی برای مطالعه ترکیبات بدن فراهم کند.ترکیب بدن در سطوح مختلفی حاصل می شود، یک روش 5 سطحی میتواند راهنمای خوبی در زمینه ی اتمی ، مولکولی ، بافتی و کل بدن باشد. در نظر گرفتن عناصر شیمیایی در بدن نیز مهم است. 106 عنصر در طبیعت وجود دارند. حدود 50 نوع از آنها در بدن ما یافت میشود. با پیشرفت های بیشتر در زمینه علوم زیستی و شیمی همه ی این 50 نوع را می توان از نظر میزان اکسیژن،کربن، هیدروژن و نیتروژن بررسی نمود که در واقع این عناصر 95% توده بدن را  می سازند. اضافه کردن 7 عنصر دیگر: سدیم، پتاسیم، فسفات، کلرید، کلسیم، منیزیم و سولفور توجیح کننده ی 5/99% بافتی عناصر تشکیل دهنده ی بدن می باشند(14).
سطوح مولکولی ترکیبات بدن، به طور کلی بر 4 یا 5 عنصر آب، لیپید(چربی)، پروتئین، مواد معدنی و کربوهیدرات. تأکید می کند.
معادلهی تودهی بدن به این صورت است: توده ی بدن= آب+ پروتئین+ مواد معدنی+ چربی کربوهیدرات در مقادیر کمی از گلیکوژن قرار می گیرد، قسمت عمده ای از آن در کبد و عضلات اسکلتی ذخیره می شود و معمولا در تخمین ترکیب بدنی مورد توجه قرار نمی گیرد. فرمول بکار رفته عبارتست از: توده ی  بدن = آب + پروتئین + مواد معدنی + چربی
بیشتر مواد معدنی در استخوانها وجود دارند، در حالی که مقدار کمی هم در بافتها دیده میشود. به طور کلی توزیع نسبی هر یک از این 4 عنصر تشکیل دهنده ی توده بدن از تحلیل های شیمیایی عناصر بدن مشتق می شود؛ اگرچه هر یک از آنها می تواند به طور جداگانه انداره گیری شود. در سطح سلولی، توده های بدن به عنوان توده هایی متشکل از سلولها و مواد خارج سلولی در نظر گرفته می شوند. توده های  سلولی بدن (BCM) با جریان مایعات درون سلولی و جامدات درون سلولی تعریف می شود و از نظر متابولیکی عامل فعال در بدن می باشد. روشهای موجود به ما اجازه ی اندازهگیری از مواد جامد سلولها را نمیدهد، مایعات خارج سلولی (ECF) و جامدات برون سلولی((ECS متشکل از مواد خارجی سلولها هستند. مایعات خارجی اولیه در واقع مواد معدنی استخوانها و دیگر عناصر بافتهای مربوطه هستند. آدیپوسیتزها62، سلولهای چربی هستند؛ آنها چربی را ذخیره میکنند و شامل تودههای چربی(FM) میشوند.
معادله ی توده ی بدن عبارت است از: توده ی بدن =FM+ECS+ECF+BMC
مطالعه ترکیبات بدن در سطح بافتها برتوزیع بافت های خاص در توده های بدن مانند عضلات اسکلتی، سلول چربی، استخوان، خون، احشاء داخلی مثل روده و مغز دلالت دارد:.عضلهی اسکلتی، بافت چربی و بافت استخوانی در مطالعات سنتی مانند رادیوگرافی بیشتر مورد توجه و تمرکز بوده اند. روشها و تکنولوژی های جدید اجازه می دهند تا بهتر بتوانیم بافتهای اولیه را(مانند محتوای مواد معدنی بافت استخوانی یا زیرپوستی در برابر بافت داخلی چرب
ی) بررسی نماییم. ترکیب بدن در رابطه با کل بدن است، پنجمین سطح ترکیب بدن کل بدن است یعنی اندازه، شکل، فیزیک و دیگر مشخصات آن. علم و مطالعه ی ترکیب بدن  در واقع ابزار اصلی برای تخمین اندازه و موقعیت پیکربندی و فیزیک بدن است، اگرچه روشهای عکس برداری نیز در این رابطه بکار گرفته شده است خصوصا برای مطالعه ی شکل و فیزیک بدن. شاخص توده ی بدن(BMI) (وزن، قد، ضخامت زیر پوست)  احتمالا بیشترین نشانه های مطالعه ی ترکیب بدن به کار رفته در سطح ترکیبات بدن می باشد. استفاده از شاخص BMI در کودکان در حال رشد بویژه پسران، به عنوان اندازه نسبی چاقی ممکن است گمراه کننده باشد، زیرا نسبت زیادی از کسب وزن در طی نوجوانی به جای بافت چربی، بافت بدون چربی است. بنابراین، BMI ممکن است 8/17 به 3/21 کیلوگرم برمترمربع به ترتیب در پسران 11 تا 16 سال افزایش یابد. افزایش شاخص توده بدن(BMI) در

دیدگاهتان را بنویسید